Is procederen voor de rechtbank altijd de beste oplossing?
Meester Maxim Korthoudt, senior partner bij Bannister en advocaat social recht, geeft in deze blog zijn visie van oplossingsgericht werken.
Cliënten komen vaak bij mij met hoogoplopende frustraties en boosheid. Begrijpelijk, want ze hebben te maken met een moeilijk ontslagdossier, pesterijen op de werkvloer of langdurige periodes van arbeidsongeschiktheid. Het gevoel van onrechtvaardigheid is in alle dossiers de rode draad. Maar mijn kernvraag aan iedere cliënt is: “Waar wil je naartoe? Wat is je uiteindelijke doel?” Vanuit dat antwoord werken we aan een concreet en doelgericht stappenplan.
Mijn aanpak is altijd gericht op oplossingen. Een harde procedure kan nodig zijn, maar het is vaak tijdrovend, duur en emotioneel zwaar. Wat veel cliënten niet beseffen, is dat je tijdens een rechtszaak vaak neergezet wordt als “de slechtste versie van jezelf” door de tegenpartij. En dat kan jaren duren. Als ik ervan overtuigd ben dat een minnelijke regeling in het belang van mijn cliënt is en indien ik hier een opening voor zie in het dossier, zal ik altijd trachten om naar een minnelijke regeling toe te werken. Het is efficiënter, mentaal minder belastend en op het einde van de rit vaak voordeliger. Evident zal ik een cliënt nooit dwingen om voor een minnelijke regeling te kiezen. Als advocaat blijf ik ten alle tijden gebonden aan het mandaat van mijn cliënt.
Natuurlijk moet je als advocaat soms kordaat zijn. Ik ben empathisch, maar weet ook wanneer ik grenzen moet trekken. Zoals ik tegen een cliënt zei die zijn gedrag probeerde goed te praten: “Stelen is stelen, of het nu vijf cent of vijfhonderd euro is.” De juridische wereld vraagt nu eenmaal om rationele beslissingen.
Toch is empathie onmisbaar in mijn werk. Cliënten voelen zich vaak verloren in complexe juridische situaties. Door goed te luisteren en hen helder uit te leggen welke opties er zijn, bouw je niet alleen vertrouwen op, maar maak je het proces ook draaglijker. Wat ik echter nooit uit het oog verlies, is dat achter elk dossier een mens staat. Iemand met emoties, zorgen en verwachtingen.
Het mooiste is wanneer je ziet dat een cliënt tevreden is met de oplossing. Dat geeft voldoening. Want uiteindelijk draait het om hen, niet om mij. Of het nu gaat om een individuele werknemer of een groot bedrijf, het belangrijkste is dat zij hun probleem opgelost zien. Dat is waar ik het voor doe. En dat drijft me om telkens opnieuw te streven naar oplossingen die niet alleen juridisch kloppen, maar ook praktisch en menselijk zijn.
Het is die balans tussen empathie en zakelijkheid die mijn werk zo bijzonder maakt. Advocatuur is net zoals het recht niet zwart-wit; het is voor ieder dossier opnieuw een zoektocht naar de juiste oplossingen die soms te vinden zijn in verbogen en onverwachte hoeken. En dat maakt het ook zo waardevol.
